ကၽြန္ေတာ္ ဒီႏိုင္ငံကိုေရာက္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္မွာ အတန္းထဲကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ (Singaporean) က တစ္ရက္မွာေမးလာပါတယ္။
“မင္းဒီေန႔ညေနအားလား။”
“အားေတာ့အားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဟ”
“ငါအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေနရာနားမွာ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းေရာင္းတဲ့ဆိုင္ရွိတယ္။ မင္းကိုလိုက္စားေစခ်င္လို႔။ မေရာက္ဖူးဘူးမဟုတ္လား။”
“အင္း။ မေရာက္ဖူးဘူး။”
“ဒါဆိုရင္ ညေနလာခဲ့။ ဘူတာမွာ ငါလာေစာင့္ေပးမယ္။”
သူလည္း အတင္းေခၚေနတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္းလာမယ္လို႔ေျပာလိုက္တယ္။
အဲဒီညေနေရာက္ေတာ့ သူကကၽြန္ေတာ့္ကို ရထားဘူတာမွာ လာေစာင့္ေပးတယ္ဗ်။ ၿပီးေတာ့အဲဒီနားမွာပဲ ညစာထိုင္စားၾကတယ္။ စားရင္းနဲ႔စကားေတြေျပာၾကတာေပါ့။ ေျပာရင္းနဲ႔ သူကသူ႔အလုပ္မွာ ေဟာေျပာပြဲရွိတယ္တဲ့။ လိုက္နားေထာင္ၾကည့္မလားတဲ့။ စီးပြားေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုလို႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟုိစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုေတာ့ ဘာမ်ားလဲဆိုၿပီးလိုက္သြားလိုက္တယ္ေလ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ သူတို႔အလုပ္က ေတာ္ေတာ္ကို သားသားနားနားကိုလုပ္ထားၾကတာ။ အကုန္လုံုးက အေနာက္တိုင္း၀တ္စံု သားသားနားနားေတြ၀တ္ထားၾကတယ္။ ေဟာေျပာပြဲစၿပီဆိုၿပီးသြားထိုင္ေတာ့ ေျပာတဲ့လူက တရုတ္လိုပဲေျပာမွာတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲအျပင္ထြက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီးသူတို႔စီးပြားေရးအေၾကာင္း ရွင္းျပမယ္ဆိုၿပီး စားပြဲတစ္လံုးမွာထိုင္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ထိုေမာင္မင္းႀကီးသား ကၽြန္ေတာ့္ကိုသေဘာေကာင္းစြာနဲ႔ ဖိတ္ေခၚေနတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ရိပ္မိလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႔ဆီမွာ ပိုက္ဆံထည့္ဖို႔ အတင္းကိုေျပာပါေတာ့တယ္။ သူတို႔လုပ္ေနတာကေတာ့ လူသိမ်ားလာတဲ့ Network Marketing ပါပဲ။ သူေျပာျပေနရင္းနဲ႔ကို နားထဲမွာရွဳပ္ေနတာ။ ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္တဲ့လုပ္ပံုလုပ္နည္းေတြပဲ။ ရွင္းျပရင္ အရွည္ႀကီးျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ အတိုဆံုးနဲ႔ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ အဲဒီထဲကို၀င္ၿပီးတဲ့လူဟာ ခုလိုမ်ိဳး ထပ္၀င္မယ့္လူအသစ္ေလးေတြကို လိုက္ေခၚရပါတယ္။ ေခၚလို႔မရရင္ ပိုက္ဆံမရဘူးတဲ့။ ၀င္ဖို႔ကို ရွယ္ရာထည့္ရမယ့္ ပိုက္ဆံကလည္းမနည္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္လိုက္တာတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္လိုမွ လက္ခံႏိုင္စရာမရွိတဲ့ဟာေတြပါေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က လက္မခံႏိုင္တဲ့အတြက္ အတင္းကိုျငင္းၿပီး ျပန္လာရပါတယ္။ သူတို႔ကအတင္းဖိအားေပးၿပီး၀င္ခိုင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မလုပ္ဘူးဆိုလံုး၀ကိုမလုပ္ခ်င္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ယံုၾကည္မွဳမရွိတဲ့အတြက္လည္း စိတ္မ၀င္စားပါ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခံစားမွဳနဲ႔ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ပါ။ ခုခ်ိန္ထိ ဒီႏိုင္ငံမွာ အဲဒီအလုပ္ကိုလုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ ေကာင္းတယ္မေကာင္းဘူးဆိုတာေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆင္ခ်င္ဆံုးျဖတ္သြားရင္ ဘာလဲဆိုတာ ျမင္လာမွာပါ။ အဓိကကေတာ့ ေလာဘစိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ေတာ့ လိုပါမယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ သူတို႔ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို နားေထာင္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းခ်မ္းသာသြားသလို ခံစားလာရလိမ့္မယ္ဗ်။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေမ့ေပ်ာက္သြားတာပဲ။
ဒီေန႔မွာေတာ့ DVB မွာသီတင္းတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ စင္ကာပူအေျခစိုက္ Bel Air ဆိုတဲ့ Company နာမည္ကိုသံုးၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၅၀၀ ေလာက္အလိမ္ခံလိုက္ရတယ္တဲ့။ ျမန္မာေငြသိန္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ လိမ္ခံလိုက္ရတယ္။ လိမ္သြားတဲ့လူေတြကလည္း စင္ကာပူႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြလို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီသတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့အခ်က္ေတြအရ Network Marketing အေၾကာင္းေဟာေျပာပြဲတစ္ခုလုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံထည့္၀င္ခိုင္းတာျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္ လိမ္သြားျခင္းဟုတ္မဟုတ္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ မေျပာတတ္ပါ။ သတင္းတြင္ပါသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို ျပန္တင္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းအျပည့္အစံုကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေဟာဒီမွာ သြားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ေအာက္ကပံုေလးကိုလည္း ၾကည့္ၾကည့္ပါဦးလား။
Technorati:myanmar, news
Myanmar Blogger Forum
Saturday, April 28, 2007
ပိုက္ဆံရွာမယ္ဆိုရင္
Monday, April 09, 2007
Friday, March 23, 2007
Myanmar Vs Singapore
ဒါကေတာ့ စင္ကာပူရဲ႕ အလွဆံုး ေနရာေတြထဲက တစ္ခုပါ။ ဒီမွာက သဘာ၀အလွအပ ဘာမွကို မရွိပါဘူး။ ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား၊ ဘာကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ လူဖန္တီးထားတဲ့ အရာေတြပဲ ရွိပါတယ္။
ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒါမ်ိဳး တိုက္ေတြပဲျမင္ေနရပါလိမ့္မယ္။
ဒူးရင္းသီးလို႔ ျမန္မာေတြ ေခၚၾကတဲ့ ထင္ရွားတဲ့ အဆာက္အဦးတစ္ခုေပါ့။ ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ျမန္မာျပည္က သဘာ၀ရွဳခင္းေတြ၊ ေရွးေဟာင္းလက္ရာေတြနဲ႔ အေဆာက္အဦေတြကို ျပန္ၿပီး ၾကည့္ခ်င္ေနမိတယ္။ ဒီကဟာေတြက မ်က္စိထဲမွာ ျမန္မာျပည္က ရွဳခင္းေတြေလာက္ မလွဘူး။
ျမန္မာျပည္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပုဂံကို သြားလည္တာသတိရတယ္။ အဲဒီမွာ ျမင္ရတဲ့ ရွဳခင္းေတြ၊ ေစတီပုထိုးေတြဟာ အရမ္းကို လွပလြန္းတယ္။
ဒီလိုရွဳခင္းမ်ိဳး ဘယ္ေနရာမွ ရွိႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သိပ္သာယာလွပတဲ့ ေဒသကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္ေလ။
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ႀကီးေတြကို ျမင္ေနရမယ့္အစား ဒီလိုရွဳေမွ်ာ္ခင္းေတြကို ခံစားခ်င္ေသးတယ္။ သဘာ၀ဆိုတာ ဘယ္အရာမွ တုႏွိဳင္းလို႔ မရပါဘူး။
နာမည္ႀကီး SENTOSA ကမ္းေျခတဲ့။ ကမ္းေျခနဲ႔ မတူပါဘူး။ လိွဳင္းလဲမရွိ။ သဲေသာင္ျပင္ေလးက ေသးေသးေလး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ငပလီတို႔ ေခ်ာင္းသာတို႔ ကိုနည္းနည္းမွ မမွီပါဘူးဗ်ာ။
ကမ္းေျခအက်ယ္ႀကီးမွာ ပင္လယ္ျပင္အက်ယ္ႀကီးကို ၾကည့္ရတဲ့ အရသာဟာ ဘာနဲ႔မွ မတူပါဘူး။ ဒီပံုက ငပလီကမ္းေျခက ပံုေပ့ါ။ ယွဥ္ၾကည့္စရာမလိုေအာင္ ကြာျခားပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္မွာ ေန၀င္ခ်ိန္ရဲ႕ အလွကို ေဟာဒီလိုေလး ခံစားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီတိုက္ေတြ၊ ကားေတြ၊ မိုးေမွ်ာ္အေဆာက္အဦေတြ အစား ဒီလိုသဘာ၀ ရွဳခင္းေတြကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျပန္ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဦးမယ္ဗ်ာ။
Technorati:thoughts, myanmar
Wednesday, March 14, 2007
လူေတြ....လူေတြ....
“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခဏလိုက္ခဲ့ပါလား။”
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေခၚတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ သူကနည္းနည္းငယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို အစ္ကိုလုိ႔ပဲေခၚတယ္။
“ဘယ္သြားမွာလဲ”
“ဆူးေလဘုရားကိုသြားမလို႔ အစ္ကိုရ”
ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတာ့သိပ္မပါပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ျခားဘာမွလည္းလုပ္စရာမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဆူးေလဘုရားေပၚကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေရာက္ဖူးၾကမယ္မထင္ဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲမွာရွိၿပီး တစ္ေခါက္မွမေရာက္ဖူးေသးေတာ့ ဘုရားလည္းဖူးရတာေပါ့ဆိုၿပီး လိုက္သြားလိုက္ပါတယ္။
ဟုိေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးၾကတယ္။ လူေတြေတာ့နည္းနည္းစည္ပါတယ္။ ဘုရားရွိခိုးၿပီးျပန္ဆင္းလာေတာ့ သူကေျပာတယ္။
“ခဏေလး။ ကၽြန္ေတာ္စာကေလးလႊတ္လိုက္ဦးမယ္။”
ေျပာေျပာဆိုဆုိနဲ႔ စာကေလးေရာင္းတဲ့လူဆီကိုသြား၀ယ္ေနတယ္။ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ကို ဘယ္ေလာက္ဖိုးနဲ႔၀ယ္လိုက္လဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းမသိဘူး။ ဟုိလူႀကီးက ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲထည့္ထားတဲ့ စာကေလးေတြကိုထုတ္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။
စာကေလးဆိုတာ အစတည္းကသဘာ၀အတုိင္း လြတ္လပ္စြာသြားလာေနတဲ့ သတၱ၀ါေလးေတြပါ။ အဲဒါကို လူေတြကဖမ္းၿပီး ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာထည့္ထားတယ္။ လူေတြကပဲ ပိုက္ဆံေတြေပးၿပီး ျပန္လႊတ္ေပးတယ္။ လြတ္သြားတဲ့အေကာင္ေတြကို လူေတြကပဲ ထပ္ဖမ္းၾကဦးမွာပဲ။ ၿပီးရင္လူေတြကပဲ ျပန္လႊတ္ေပးၾကဦးမယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း လူေတြဟာ ဘာမွန္းကိုမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေမးလိုက္တယ္။
“ဘာလို႔စာကေလးေတြပိုက္ဆံေပးၿပီးလႊတ္တာလဲ”
“သူတို႔ကို လြတ္လပ္သြားေအာင္ လႊတ္ေပးလိုက္တာေလ”
“အစတည္းက သူ႔ဘာသူလြတ္လြတ္လပ္လပ္ပ်ံေနတဲ့ဟာကို”
“ခုေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာေလဗ်ာ။ လြတ္ေအာင္လႊတ္ေပးရင္ ကုသုိလ္ရတာေပါ့။”
“မင္းတို႔လို ပိုက္ဆံေပးၿပီးလႊတ္ေပးမယ့္သူေတြမရွိရင္ အဲဒီစာကေလးေတြလည္း ဒီေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲလာၿပီး ဒုကၡခံေနရမွာမဟုတ္ပါဘူးကြာ။”
သူ႔ထံမွ စကားထြက္မလာပါ။ တစ္ခုခုကို စဥ္းစားသြားပံုရပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ စာကေလးကေတာ့ သူ႔ဘာသူ အဲဒီေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲလာထိုင္ေနမွာမဟုတ္ဘူးေလ။ လူေတြကလိုက္ဖမ္းလို႔သာ သူတို႔ဒီထဲေရာက္ေနတာေပါ့။ တကယ္လို႔ အဲဒီလို ပိုက္ဆံေတြေပးၿပီး လာ၀ယ္မယ့္သူေတြမရွိရင္ အဲဒီလူေတြလည္း အပင္ပန္းခံၿပီး စာကေလးေတြကို လိုက္ဖမ္းမေနပါဘူး။ ၀ယ္သူရွိလို႔ သူတို႔လည္းဖမ္းၿပီးေရာင္းစားေနတာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း လူေတြဟာ ဘာမွန္းကိုမသိပါဘူး။
Technorati: myanmar, thoughts
Saturday, March 10, 2007
၂၀၀၅ခုႏွစ္အတြက္ အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲ
၂၀၀၅ခုႏွစ္အတြက္ ရုပ္ရွင္အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲကို ၿပီးခဲ့တဲ့မတ္လ ၅ရက္ေန႔က ေနျပည္ေတာ္ရွိ ေလဟာျပင္ကဇာတ္ရံုတြင္ က်င္းပသြားခဲ့ပါတယ္။ အခမ္းအနားကိုညေန ၅နာရီတြင္စတင္ခဲ့ၿပီး ေတးသံရွင္ ရင္ဂို၊ ႏြဲ႕ယဥ္၀င္း၊ နန္းဆုရတီစိုး၊ လွ်မ္းထက္၊ ၀ုိင္းစုခိုင္သိန္း၊ ဘိုဘို တို႔ကေတးသီခ်င္းမ်ားနဲ႔ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၾကပါတယ္။ အကယ္ဒမီဆုရရွိသူမ်ားကေတာ့
၁။ အေကာင္းဆံုးဒါရုိက္တာဆု - ၾကည္စုိးထြန္း (ဆ႒ဂံ)
၂။ အေကာင္းဆံုးဇာတ္ညႊန္းဆု - ၾကည္စုိးထြန္း (ဆ႒ဂံ)
၃။ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသားဇာတ္ပို႔ဆု - ခ်မ္းသာၾကည္စုိး (ဆ႒ဂံ)
၄။ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသမီးဇာတ္ပို႔ဆု - ျမတ္ေကသီေအာင္ (ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ေမတၱာ)
၅။ အေကာင္းဆံုးအသံဆု - ရဲ၀င္း (က်န္စစ္မင္း)
၆။ အေကာင္းဆံုးေတးဂီတဆု- ခင္ေမာင္ႀကီး (က်န္စစ္မင္း)
၇။ အေကာင္းဆံုးတည္းျဖတ္ဆု - ေအာင္သြင္ (ဆ႒ဂံ)
၈။ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ဆု - ထြန္းအိျႏၵာဗို (မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကိုေက်ာ္လြန္၍)
၉။ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ဆု - လူမင္း (က်န္စစ္မင္း)
၁၀။ အေကာင္းဆံုးဇာတ္ကားဆု - က်န္စစ္မင္း
၁၁။ အေကာင္းဆံုးဓာတ္ပံုဆု - ႏိုင္ႏုရွိန္ (ဖထီး) (မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကုိေက်ာ္လြန္၍)
ဆုအားလံုးေပါင္း ၁၁ခုမွာ ရုပ္ရွင္ ၄ကားကပဲ သိမ္းႀကံဳးရသြားတာေတြ႕ရတယ္။ ဆ႒ဂံက ၄ဆု၊ က်န္စစ္မင္းက ၄ဆု၊ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကိုေက်ာ္လြန္၍က ၂ဆု နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ေမတၱာက ၁ဆုရသြားပါတယ္။
Monday, February 26, 2007
ေမြးရပ္ကိုစြန္႔ခဲ့ရသူမ်ား
တရုတ္ျပည္ဟာ ကမာၻေပၚမွာ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမွဳအမ်ားဆံုးႏိုင္ငံတစ္ခုအျဖစ္ေဘဂ်င္းမွာရွိတဲ့ the Academy of Social Sciences ကသူ႔ရဲ႕ Report မွာေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ကစၿပီးယေန႔ထိ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာသြားသင္ၾကတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ၃ပံု၂ပံုေလာက္ဟာ သူတို႔ႏိုင္ငံကို ျပန္မလာဖို႔ဆံုးျဖတ္ထားၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေရာက္ေနတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဘီဘီစီက ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ဘာေၾကာင့္အဲဒီလိုျဖစ္ရတာလဲဆိုတဲ့ အဓိကအခ်က္ေတြကေတာ့ လူေနမွဳဘ၀အဆင့္အတန္း၊ လြတ္လပ္စြာေနထိုင္ႏိုင္မွဳ၊ စီးပြားေရးအေျခအေန၊ အနာဂတ္အတြက္အာမခံခ်က္ေပးႏိုင္မွဳ၊ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနေတြေၾကာင့္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာတစ္ေယာက္ရဲ႕၀င္ေငြဟာ တစ္လကို အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၅၀ ေလာက္နဲ႔ညီမွ်တဲ့ ယြမ္ ၂၀၀၀ ေလာက္ပဲရၾကတဲ့ေနရာကို ဘယ္သူျပန္ႏိုင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္ကူညီၾကဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့သူေတြရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္အဆင္မေျပခဲ့ၾကဘူး။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ခ်မ္းသာသူနဲ႔ဆင္းရဲသူၾကားကြာဟခ်က္ေတြကလည္း ႀကီးမားတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ အင္တာနက္ကို ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားစြာနဲ႔ အသံုးျပဳေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြအားလံုးဟာ အိမ္ကို ျပန္ခ်င္စိတ္ရွိပါလွ်က္ မျပန္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာေတြရွိလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာေရာက္ေနၾကတဲ့သူေတြကို တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက အျမင္နည္းနည္းလြဲခ်င္ၾကပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကိုစြန္႔ခြာၿပီးေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ စာေတြသင္ၾက၊ အလုပ္ေတြလုပ္ေနၾကလို႔ပါ။ ကိုယ့္တက္လမ္းကို ရွာၾကတာ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ သဘာ၀ပါ။ တစ္ကယ္လို႔သာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီေနရာေတြကိုလာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ျပည့္စံုေနၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူကမ်ား အပင္ပန္းဆင္းရဲခံၿပီးေတာ့ လူမ်ိဳးျခားကို ဆရာေခၚခ်င္ၾကမွာတဲ့လဲ။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာေရာက္ေနသူေတြကို ေမးၾကည့္ပါ။ တကယ္လို႔သာ ခင္ဗ်ားတို႔အဲဒီႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနရသလိုေနႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ျပန္လာၾကမွာလားလို႔။ ျငင္းမယ့္လူရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ႏိုင္ငံသားမဆို ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမကို ခင္တြယ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အၿမဲတမ္းမေနႏိုင္ေတာင္မွ ခဏခဏေတာ့ျပန္လာခ်င္ၾကပါတယ္။ အဲဒီတရုတ္လူမ်ိဳးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သိပ္မထူးပါဘူး။ အဲဒီသတင္းေလးကို ဖတ္မိမယ္ဆိုရင္ ေမြးရပ္ေျမနဲ႔ေ၀းေနၾကသူေတြရဲ႕ဘ၀ေတြကို စာနာႏိုင္ေလာက္ပါရဲ႕ဗ်ာ။
Wednesday, February 21, 2007
ၾကားရၾကားရ
ခုတေလာ ၾကားရတာ နား၀မွာမခ်မ္းသာစရာေတြဗ်ာ။ အႏုပညာဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ေနလည္းမသိ။ အဲ...သိသလုိလိုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ထားပါေတာ့။
ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားေတြ ကိုယ္ခံအားက်ဆင္းမွဳေရာဂါရေနတယ္။ တစ္ႏွစ္လံုးကိုမွ ရုပ္ရွင္ကားအေရအတြက္က လက္ႏွစ္ဖက္စာမျပည့္ဘူးတဲ့။ (မွားရင္ေျပာၾကပါ။) ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ အရည္အတြက္ထက္ အရည္အခ်င္းကိုဦးစားေပးတဲ့သေဘာျဖစ္မွာပါ။ ေနာ္။ အကယ္ဒမီကို ဘယ္လိုေပးၾကမလဲမသိဘူး။ ကားနည္းေတာ့ ဆံုးျဖတ္ရတာသက္သာတာေပါ့ဗ်ာ။ ခုလက္ရွိေတာ့ ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားျပစရာမရွိလို႔ ရုပ္ရွင္ရံုေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားကလာတဲ့ဟာေတြပဲျပစားေနၾကတယ္။ English စာတိုးတက္ေအာင္လုိ႔ထင္တယ္။
ေနာက္ႏွစ္အကယ္ဒမီေပးပြဲကေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္မယ္ထင္တယ္။
ဂီတေလာကလည္းထိုနည္းလည္းေကာင္းေပါ့။ သႀကၤန္ဆိုတာက နီးလာၿပီ။ သႀကၤန္သီခ်င္းေခြေတြလည္းထြက္လာၿပီ။ အေရအတြက္ကေတာ့ မႏွစ္ကထက္ တစ္၀က္ေလာက္ပဲထြက္ႏိုင္မယ္တဲ့ဗ်ာ။ မႏွစ္က အေခြ၂၀ ေလာက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ၁၀ ေခြေလာက္ပဲထြက္မယ္ဆိုတဲ့သေဘာပဲ။ ဒါလည္း အရည္အခ်င္းကို ဦးစားေပးတာထင္တယ္။ မ်ားမ်ားမထြက္ေတာ့ လူေတြပိုက္ဆံသိပ္မကုန္ၾကေတာ့ဘူးေပါ့။
ၾကားရတာနား၀မွာ ခ်မ္းသာခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။
