၁။
စာရြက္ေတြထဲမွာပဲ အလွျပေနရံုနဲ႔ေတာ့
ဒီေလာကႀကီးက ထိန္ညီးမသြားႏိုင္ပါဘူး။
တတိယကမာၻကလူသားေတြ
ငါတို႔လည္းလူေတြပဲဆုိတာ ေျပာေပးၾကပါ။
အက္ေၾကာင္းေတြေပၚက
ခန္႔ခန္႔ျငားျငား တာ၀ါႀကီးေတြလဲ
ဘယ္အခ်ိန္ ျပတိုက္ထဲေရာက္မလဲေစာင့္ေနၾကတယ္။
ဘယ္မ်ိဳးဆက္
ဘယ္ရာစု
ဘယ္ဘ၀ေတြထိ
ဖေရာင္းတုိင္ေတြကို အသက္သြင္းေနၾကရဦးမွာလဲ။
၂။
အိမ္ေနာက္ေဖး ေစ်းဆိုင္တည္တဲ့
ရီရမွာလားငိုရမွာလား။
၂၁ရာစုဆိုတာကို
ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကေတာ့ခက္တယ္။
အိတ္ေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္ေနၾကရတဲ့ဘ၀ေတြ
ထမင္းကိုအရည္ညွစ္ေသာက္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြ
ေနညိဳခ်ိန္ အစာေတာင္းေနတဲ့ ပါးစပ္ေတြအတြက္
ဘယ္လိုအားအင္နဲ႔
ျပကၡဒိန္ေတြကိုၿဖဲစုတ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။
၃။
အမိွဳက္ပံုၾကား ႀကီးျပင္းလာတဲ့ဘ၀ေတြက
ကႀကီးခေကြးဆိုတာ ဂ်ိဳနဲ႔လားလို႔
ေမးလာၾကရင္ ဘယ္လိုေျဖၾကမလဲ။
ေက်ာက္တံကိုင္ရမယ့္ လက္ကေလးေတြ
ပလတ္စတစ္အိတ္ေကာက္ေနၾကတယ္။
စာအုပ္ကိုင္ရမယ့္ လက္ကေလးေတြ
လက္ဖက္ရည္ခြက္ သယ္ေနၾကတယ္။
ဘယ္မ်ိဳးဆက္အထိ
နာရီလက္တံေတြေပၚမွာ
သူတို႔ဘ၀ေတြ တိုက္စားခံေနၾကရဦးမွာလဲ။
၄။
ဒီလိုေန႔ ဒီလိုည
ဒီလိုမလွပတဲ့ ရွဳခင္းေတြနဲ႔
အနာဂတ္ဆိုတာ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္
မလွပႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးေလ။ ။
Technorati:poem
Myanmar Blogger Forum
Friday, April 27, 2007
မပြင့္လန္းႏိုင္တဲ့ ပန္းခ်ီကား
Wednesday, March 28, 2007
ေခါက္သိမ္းထားတဲ့ ၂၀၀၂
အေပၚမွာ တိမ္တိုက္ေတြက မည္းေမွာင္လို႔
ေမွ်ာ္ေနမိေပမယ့္လည္း မိုးစက္ေတြကေတာ့
ခုခ်ိန္ထိ အိပ္ေမာက်လို႔ေကာင္းတုန္းေပါ့။
အဲဒီရာသီဥတုက ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္နဲ႔
ငါ့မွာသာ အေနရအထိုင္ရခက္ေပါင္းမ်ားလွၿပီ။
တကယ့္အျဖစ္မွန္က
ရိုးသားစြာနဲ႔ လြဲမွားသြားတာပါလို႔
ဘယ္သူက ေရွ ႔ေနလိုက္ခ်င္ေသးလို႔လဲ။
အဲဒီေန႔
မွတ္မိေသးရဲ ႔လား
ေရစက္ေတြ ေႏြေပၚႀကဲခဲ့တဲ့ေန႔ေလ။
မနက္အိပ္ရာႏိုးတိုင္း
အတိတ္ေတြကို
ျပန္ေကာက္သိမ္းထားရတာေမာတယ္။
ငါ့မွာ
တစ္ရက္စာနာရီလက္တံေတြကိုေတာင္မွ
စားေသာက္ဖို႔ အားအင္မရွိတဲ့ ရက္ေတြမ်ားေနခဲ့ၿပီ။
ရပါတယ္
ဖိနပ္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ရဦးမယ့္ ငါ့ခရီး
ပန္းခင္းလမ္းေတာ့မဟုတ္ႏိုင္ဘူး။
ရည္ရြယ္ခဲ့တာက
လတစ္စင္းရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ ထာ၀ရျမွဳပ္ႏွံသြားဖို႔ပါ။
ဒါေပမဲ့
အဲဒီ တိမ္မည္းေတြကို ေရေဆးခ်ိန္မရလုိက္ဘူး။
တစ္ေယာက္ထဲ ၿပိဳင္ခဲ့တယ္တဲ့လား
ေသခ်ာတာက
ပထမဆုေတာ့ မရခဲ့ဘူးေလ။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ
အိပ္မက္ထဲက ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ကေတာ့
ေဆးေရာင္ေတြ လြင့္လို႔
နာရီလက္တံေတြဆိုလည္း ခရီးအေတာ္ေပါက္ေနၾကၿပီ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းကေတာ့
ျပတိုက္ထဲမွာ ၿငိမ္သက္ေနဆဲပါပဲ။ ။
Technorati:poem
Wednesday, February 28, 2007
ငယ္ရာကႀကီးေအာင္လုပ္ပါ
ငယ္ရြယ၊္ လြတ္လပ္
အကန္႔သတ္မဲ့စိတ္ကူးနဲ႔
ငါ့ရဲ႕အိပ္မက္ထဲမွာ
ကမာၻႀကီးကို ေျပာင္းပစ္မယ္။
အသက္ေလးရလာ
ပညာဆိုတာနည္းနည္းသိ
ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ
ကမာၻႀကီးဟာ ကမာၻႀကီးပါပဲ။
အိပ္မက္ကိုေစ်းဆစ္
ငါခ်စ္တဲ့ငါ့တိုင္းျပည္
တစ္ခုခုျဖစ္ရမည္ေပါ့
သည္တစ္ခါလည္း
တိုင္းျပည္ဟာ တိုင္းျပည္ပါပဲ။
ဘ၀ရဲ႕ဆည္းဆာခ်ိန္
အိပ္မက္ေတြ အရွိန္ကုန္စ
ဇနီးမယားသမီးသားအတြက္
ေပးဆပ္ဖို႔ႀကိဳစားဆဲ
သူတို႔လည္းသူတို႔ဘာသာ
မိသားစုဟာ ဒီအတိုင္းပါပဲ။
ေသရာေညာင္ေစာင္း
လဲေလ်ာင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ
ငါသိရၿပီ (ပထမဆံုးအႀကိမ္ပါ)
ငါဟာငါပဲ၊ ဘာမွမေျပာင္းလဲ။
စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္လိုက္ရတဲ့ ဘာသာျပန္ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေရးသူနာမည္အတိအက်မပါပါဘူး။ အဂၤလိပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးေရးခဲ့တယ္လို႔ပဲ ပါပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကိုေရာက္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျမင္လိုက္တဲ့အျမင္ကို ေရးထားတာလို႔ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္တုန္းက အိပ္မက္ေတြ၊ စိတ္ကူးေတြအမ်ားႀကီးရွိခဲ့ၾကမွာပါ။ အဲဒီအထဲက ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ႏွစ္ခုမ်ား တကယ္ျဖစ္လာခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ျဖစ္လာတာရွိသလုိ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္မက္ေတြဟာ သိပ္ႀကီးက်ယ္ခဲ့ၾကမွာပါ။ ႀကီးလာေလ အိပ္မက္ေတြဟာ ေသးသြားေလပါပဲ။ လူေတြအမ်ားစုဟာ အိပ္မက္ေတြကို ေျပာင္းျပန္မက္ေနၾကပါတယ္။ ငယ္ရာကႀကီးသြားရမယ့္အစား ႀကီးရာကငယ္လာၾကတာမ်ားပါတယ္။
ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခခံကစမွ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ရည္မွန္းခ်က္အႀကီးႀကီးေတြရွိရင္ ေအာက္ေျခအေသးေလးေတြကစမွရမွာပါ။ ပထမဆံုးက ကိုယ့္ပန္းတိုင္ကုိ ကိုယ္သိဖို႔လိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္အမ်ားစုဟာ ပန္းတိုင္အတိအက် သိပ္မရွိတတ္ၾကပါဘူး။ ေပၚျပဴလာျဖစ္ရာ လူအမ်ားလုပ္ေနတာေတြေနာက္ကိုပဲ လိုက္တတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ပန္းတိုင္ကိုကိုယ္ ေရးေရးေလးပဲ ပံုေဖာ္ႏိုင္ေသးပါတယ္။
Saturday, February 24, 2007
ေလဆိပ္
ေဟာဒီေျမႀကီးနဲ႔
ငါ့ေျခေထာက္ေတြျပန္ထိေတြ႕ႏုိင္ဖို႔
ေန႔နဲ႔ညမ်ားစြာကို ငါစားသံုးရဦးမယ္။
အဲဒီအသက္မဲ့တဲ့ အေတာင္ပံတစ္စံုဆီက
မာန္ဖီသံလား ၿငီးတြားသံလား
ငါ မကြဲျပားေတာ့ဘူး။
လက္ေ၀ွ႔ရမ္းျပတာ
ခြဲခြာျခင္းရဲ႕ အမွတ္အသားပါ။
ျပန္လမ္းမဲ့လမ္းကိုသြားတာမဟုတ္ေတာ့
ငါလက္မျပခဲ့ပါဘူး။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ
ဘ၀ဆိုတာ ဒါပါပဲ။
