ကၽြန္ေတာ္ ဒီႏိုင္ငံကိုေရာက္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္မွာ အတန္းထဲကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ (Singaporean) က တစ္ရက္မွာေမးလာပါတယ္။
“မင္းဒီေန႔ညေနအားလား။”
“အားေတာ့အားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဟ”
“ငါအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေနရာနားမွာ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းေရာင္းတဲ့ဆိုင္ရွိတယ္။ မင္းကိုလိုက္စားေစခ်င္လို႔။ မေရာက္ဖူးဘူးမဟုတ္လား။”
“အင္း။ မေရာက္ဖူးဘူး။”
“ဒါဆိုရင္ ညေနလာခဲ့။ ဘူတာမွာ ငါလာေစာင့္ေပးမယ္။”
သူလည္း အတင္းေခၚေနတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္းလာမယ္လို႔ေျပာလိုက္တယ္။
အဲဒီညေနေရာက္ေတာ့ သူကကၽြန္ေတာ့္ကို ရထားဘူတာမွာ လာေစာင့္ေပးတယ္ဗ်။ ၿပီးေတာ့အဲဒီနားမွာပဲ ညစာထိုင္စားၾကတယ္။ စားရင္းနဲ႔စကားေတြေျပာၾကတာေပါ့။ ေျပာရင္းနဲ႔ သူကသူ႔အလုပ္မွာ ေဟာေျပာပြဲရွိတယ္တဲ့။ လိုက္နားေထာင္ၾကည့္မလားတဲ့။ စီးပြားေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုလို႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟုိစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုေတာ့ ဘာမ်ားလဲဆိုၿပီးလိုက္သြားလိုက္တယ္ေလ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ သူတို႔အလုပ္က ေတာ္ေတာ္ကို သားသားနားနားကိုလုပ္ထားၾကတာ။ အကုန္လုံုးက အေနာက္တိုင္း၀တ္စံု သားသားနားနားေတြ၀တ္ထားၾကတယ္။ ေဟာေျပာပြဲစၿပီဆိုၿပီးသြားထိုင္ေတာ့ ေျပာတဲ့လူက တရုတ္လိုပဲေျပာမွာတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲအျပင္ထြက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီးသူတို႔စီးပြားေရးအေၾကာင္း ရွင္းျပမယ္ဆိုၿပီး စားပြဲတစ္လံုးမွာထိုင္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ထိုေမာင္မင္းႀကီးသား ကၽြန္ေတာ့္ကိုသေဘာေကာင္းစြာနဲ႔ ဖိတ္ေခၚေနတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ရိပ္မိလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႔ဆီမွာ ပိုက္ဆံထည့္ဖို႔ အတင္းကိုေျပာပါေတာ့တယ္။ သူတို႔လုပ္ေနတာကေတာ့ လူသိမ်ားလာတဲ့ Network Marketing ပါပဲ။ သူေျပာျပေနရင္းနဲ႔ကို နားထဲမွာရွဳပ္ေနတာ။ ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္တဲ့လုပ္ပံုလုပ္နည္းေတြပဲ။ ရွင္းျပရင္ အရွည္ႀကီးျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ အတိုဆံုးနဲ႔ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ အဲဒီထဲကို၀င္ၿပီးတဲ့လူဟာ ခုလိုမ်ိဳး ထပ္၀င္မယ့္လူအသစ္ေလးေတြကို လိုက္ေခၚရပါတယ္။ ေခၚလို႔မရရင္ ပိုက္ဆံမရဘူးတဲ့။ ၀င္ဖို႔ကို ရွယ္ရာထည့္ရမယ့္ ပိုက္ဆံကလည္းမနည္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္လိုက္တာတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္လိုမွ လက္ခံႏိုင္စရာမရွိတဲ့ဟာေတြပါေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က လက္မခံႏိုင္တဲ့အတြက္ အတင္းကိုျငင္းၿပီး ျပန္လာရပါတယ္။ သူတို႔ကအတင္းဖိအားေပးၿပီး၀င္ခိုင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မလုပ္ဘူးဆိုလံုး၀ကိုမလုပ္ခ်င္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ယံုၾကည္မွဳမရွိတဲ့အတြက္လည္း စိတ္မ၀င္စားပါ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခံစားမွဳနဲ႔ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ပါ။ ခုခ်ိန္ထိ ဒီႏိုင္ငံမွာ အဲဒီအလုပ္ကိုလုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ ေကာင္းတယ္မေကာင္းဘူးဆိုတာေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆင္ခ်င္ဆံုးျဖတ္သြားရင္ ဘာလဲဆိုတာ ျမင္လာမွာပါ။ အဓိကကေတာ့ ေလာဘစိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ေတာ့ လိုပါမယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ သူတို႔ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို နားေထာင္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းခ်မ္းသာသြားသလို ခံစားလာရလိမ့္မယ္ဗ်။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေမ့ေပ်ာက္သြားတာပဲ။
ဒီေန႔မွာေတာ့ DVB မွာသီတင္းတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ စင္ကာပူအေျခစိုက္ Bel Air ဆိုတဲ့ Company နာမည္ကိုသံုးၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၅၀၀ ေလာက္အလိမ္ခံလိုက္ရတယ္တဲ့။ ျမန္မာေငြသိန္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ လိမ္ခံလိုက္ရတယ္။ လိမ္သြားတဲ့လူေတြကလည္း စင္ကာပူႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြလို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီသတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့အခ်က္ေတြအရ Network Marketing အေၾကာင္းေဟာေျပာပြဲတစ္ခုလုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံထည့္၀င္ခိုင္းတာျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္ လိမ္သြားျခင္းဟုတ္မဟုတ္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ မေျပာတတ္ပါ။ သတင္းတြင္ပါသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို ျပန္တင္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းအျပည့္အစံုကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေဟာဒီမွာ သြားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ေအာက္ကပံုေလးကိုလည္း ၾကည့္ၾကည့္ပါဦးလား။
Technorati:myanmar, news
Myanmar Blogger Forum
Saturday, April 28, 2007
ပိုက္ဆံရွာမယ္ဆိုရင္
Monday, April 09, 2007
Saturday, March 10, 2007
Sherwood Thingyan in Singapore
စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာျပဳလုပ္မယ့္ အႀကီးက်ယ္ဆံုး သႀကၤပြဲတစ္ပြဲပါ။ အားလံုးလက္လြတ္မခံသင့္ဘူးလုိ႔ေျပာရင္ လြန္မယ္မထင္ဘူးဗ်။ ေရအ၀ပက္ၿပီးကဲလို႔ရမယ္။ စတိတ္ရွိဳးနဲ႔ အကေတြအ၀ၾကည့္ရမယ္။ ျမန္မာအစားအစာေတြ ၀ေနေအာင္စားရမယ္။ ဒီေဂ်ၿဖိဳးလည္းလာၿပီးပြတ္ေပးမယ္တဲ့။ ဒီေဂ်ပြတ္တာကိုေျပာတာပါ။ ႏွစ္ရက္က်င္းပမွာျဖစ္ၿပီး ပထမရက္မွာ စင္ကာပူက ျမန္မာ Band ေတြနဲ႔ေဖ်ာ္ေျဖမွာျဖစ္ၿပီး ဒုတိယေန႔မွေတာ့ Lazy Club ကေဖ်ာ္ေျဖေပးမွာပါ။ စင္ကာပူျပည္တြင္းသာမက တျခားႏိုင္ငံမ်ားမွလူမ်ားကိုလည္း ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ April 28, 29 မွာပါ။
အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ဒီမွာ မွာၾကည့္ရွဳႏိုင္ေၾကာင္းပါ။
၂၀၀၅ခုႏွစ္အတြက္ အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲ
၂၀၀၅ခုႏွစ္အတြက္ ရုပ္ရွင္အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲကို ၿပီးခဲ့တဲ့မတ္လ ၅ရက္ေန႔က ေနျပည္ေတာ္ရွိ ေလဟာျပင္ကဇာတ္ရံုတြင္ က်င္းပသြားခဲ့ပါတယ္။ အခမ္းအနားကိုညေန ၅နာရီတြင္စတင္ခဲ့ၿပီး ေတးသံရွင္ ရင္ဂို၊ ႏြဲ႕ယဥ္၀င္း၊ နန္းဆုရတီစိုး၊ လွ်မ္းထက္၊ ၀ုိင္းစုခိုင္သိန္း၊ ဘိုဘို တို႔ကေတးသီခ်င္းမ်ားနဲ႔ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၾကပါတယ္။ အကယ္ဒမီဆုရရွိသူမ်ားကေတာ့
၁။ အေကာင္းဆံုးဒါရုိက္တာဆု - ၾကည္စုိးထြန္း (ဆ႒ဂံ)
၂။ အေကာင္းဆံုးဇာတ္ညႊန္းဆု - ၾကည္စုိးထြန္း (ဆ႒ဂံ)
၃။ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသားဇာတ္ပို႔ဆု - ခ်မ္းသာၾကည္စုိး (ဆ႒ဂံ)
၄။ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသမီးဇာတ္ပို႔ဆု - ျမတ္ေကသီေအာင္ (ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ေမတၱာ)
၅။ အေကာင္းဆံုးအသံဆု - ရဲ၀င္း (က်န္စစ္မင္း)
၆။ အေကာင္းဆံုးေတးဂီတဆု- ခင္ေမာင္ႀကီး (က်န္စစ္မင္း)
၇။ အေကာင္းဆံုးတည္းျဖတ္ဆု - ေအာင္သြင္ (ဆ႒ဂံ)
၈။ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ဆု - ထြန္းအိျႏၵာဗို (မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကိုေက်ာ္လြန္၍)
၉။ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ဆု - လူမင္း (က်န္စစ္မင္း)
၁၀။ အေကာင္းဆံုးဇာတ္ကားဆု - က်န္စစ္မင္း
၁၁။ အေကာင္းဆံုးဓာတ္ပံုဆု - ႏိုင္ႏုရွိန္ (ဖထီး) (မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကုိေက်ာ္လြန္၍)
ဆုအားလံုးေပါင္း ၁၁ခုမွာ ရုပ္ရွင္ ၄ကားကပဲ သိမ္းႀကံဳးရသြားတာေတြ႕ရတယ္။ ဆ႒ဂံက ၄ဆု၊ က်န္စစ္မင္းက ၄ဆု၊ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကိုေက်ာ္လြန္၍က ၂ဆု နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ေမတၱာက ၁ဆုရသြားပါတယ္။
Monday, February 26, 2007
ေမြးရပ္ကိုစြန္႔ခဲ့ရသူမ်ား
တရုတ္ျပည္ဟာ ကမာၻေပၚမွာ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမွဳအမ်ားဆံုးႏိုင္ငံတစ္ခုအျဖစ္ေဘဂ်င္းမွာရွိတဲ့ the Academy of Social Sciences ကသူ႔ရဲ႕ Report မွာေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ကစၿပီးယေန႔ထိ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာသြားသင္ၾကတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ၃ပံု၂ပံုေလာက္ဟာ သူတို႔ႏိုင္ငံကို ျပန္မလာဖို႔ဆံုးျဖတ္ထားၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေရာက္ေနတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဘီဘီစီက ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ဘာေၾကာင့္အဲဒီလိုျဖစ္ရတာလဲဆိုတဲ့ အဓိကအခ်က္ေတြကေတာ့ လူေနမွဳဘ၀အဆင့္အတန္း၊ လြတ္လပ္စြာေနထိုင္ႏိုင္မွဳ၊ စီးပြားေရးအေျခအေန၊ အနာဂတ္အတြက္အာမခံခ်က္ေပးႏိုင္မွဳ၊ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနေတြေၾကာင့္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာတစ္ေယာက္ရဲ႕၀င္ေငြဟာ တစ္လကို အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၅၀ ေလာက္နဲ႔ညီမွ်တဲ့ ယြမ္ ၂၀၀၀ ေလာက္ပဲရၾကတဲ့ေနရာကို ဘယ္သူျပန္ႏိုင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္ကူညီၾကဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့သူေတြရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္အဆင္မေျပခဲ့ၾကဘူး။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ခ်မ္းသာသူနဲ႔ဆင္းရဲသူၾကားကြာဟခ်က္ေတြကလည္း ႀကီးမားတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ အင္တာနက္ကို ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားစြာနဲ႔ အသံုးျပဳေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြအားလံုးဟာ အိမ္ကို ျပန္ခ်င္စိတ္ရွိပါလွ်က္ မျပန္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာေတြရွိလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာေရာက္ေနၾကတဲ့သူေတြကို တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက အျမင္နည္းနည္းလြဲခ်င္ၾကပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကိုစြန္႔ခြာၿပီးေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ စာေတြသင္ၾက၊ အလုပ္ေတြလုပ္ေနၾကလို႔ပါ။ ကိုယ့္တက္လမ္းကို ရွာၾကတာ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ သဘာ၀ပါ။ တစ္ကယ္လို႔သာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီေနရာေတြကိုလာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ျပည့္စံုေနၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူကမ်ား အပင္ပန္းဆင္းရဲခံၿပီးေတာ့ လူမ်ိဳးျခားကို ဆရာေခၚခ်င္ၾကမွာတဲ့လဲ။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာေရာက္ေနသူေတြကို ေမးၾကည့္ပါ။ တကယ္လို႔သာ ခင္ဗ်ားတို႔အဲဒီႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနရသလိုေနႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ျပန္လာၾကမွာလားလို႔။ ျငင္းမယ့္လူရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ႏိုင္ငံသားမဆို ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမကို ခင္တြယ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အၿမဲတမ္းမေနႏိုင္ေတာင္မွ ခဏခဏေတာ့ျပန္လာခ်င္ၾကပါတယ္။ အဲဒီတရုတ္လူမ်ိဳးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သိပ္မထူးပါဘူး။ အဲဒီသတင္းေလးကို ဖတ္မိမယ္ဆိုရင္ ေမြးရပ္ေျမနဲ႔ေ၀းေနၾကသူေတြရဲ႕ဘ၀ေတြကို စာနာႏိုင္ေလာက္ပါရဲ႕ဗ်ာ။
