ITP week 4

This week, I don't need to do testing anymore. Most of the function are working properly. So, my supervisor will continue that part and he assigned me another job. It is not very tough but not that easy. He asked me to do some graphics for the web portal. I have to do 9 graphic headers for that portal. I have done 3 of them until now. He never told me about the deadline. So, I can do it slowly. :D

Read More...

Summary only...

စကားႏွစ္မ်ိဳး

လူေတြေျပာေနတဲ့ စကားေတြကို အေျခခံအားျဖင့္ႏွစ္မ်ိဳးခြဲႏိုင္ပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးကေတာ့ Reactive Laguage လို႔ေခၚပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ အေကာင္းအဆိုးဖန္တီးႏိုင္မယ့္အရာေတြကို ကိုယ္တိုင္မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ပဲ တျခားသူေတြလက္ထဲ ဒါမွမဟုတ္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ေလာကႀကီးဆိုသူရဲ႕လက္ထဲကို ထည့္ေပးထားတဲ့လူမ်ိဳးေတြက ဒီ Reactive Language ေတြကိုသံုးေလ့ရွိပါတယ္။ ဥပမာ - “ေလာကႀကီးကမတရားဘူး” ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ကိုယ့္အခက္အခဲေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပသနာေတြအားလံုးဟာ ကုိယ့္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ ေလာကႀကီးေၾကာင့္ျဖစ္တာဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ Remote Control ကို ကိုယ္တုိင္မကိုင္ထားပဲတျခားလူကိုေပးထားၿပီးေတာ့မွ ဒီအစီအစဥ္ကိုမၾကည့္လိုက္ရတာ သူ႔ေၾကာင့္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႔အျပစ္လဲလို႔ ေမးစရာမလိုပါဘူး။ အဲဒီလူမ်ိဳးေတြဟာ
- ၀မ္းနည္းလြယ္၊ စိတ္ဆိုးလြယ္တယ္။
- သူမ်ားကိုအျပစ္တင္တယ္။
- တစ္ခ်ိန္မွာေနာင္တရမယ့္စကားေတြကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ေျပာေလ့ရွိတယ္။
- ဆင္ေျခေတြေပးတတ္တယ္။
- ညည္းညဴတတ္တယ္။
- အခြင့္အလမ္းဆိုတာကုိ ထုိင္ေစာင့္ေနတတ္တယ္။
- မေျပာင္းလို႔မျဖစ္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွ ေျပာင္းလဲဖို႔စဥ္းစားတယ္။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ Proactive Language လို႔ေခၚပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ဖန္တီးမယ္ဆိုတဲ့လူမ်ိဳးေတြ သံုးေလ့ရွိတဲ့စကားပါ။ Reactive Language ေျပာသူေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ေပါ့။ Reactive Language ေျပာသူေတြက “စမ္းၾကည့္ဦမယ္” လို႔ ေျပာေနခ်ိန္မွာ Proactive Language သမားေတြက “လုပ္မယ္” လို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနၿပီ။ Proactive Language ေျပာေလ့ရွိတဲ့လူေတြဟာ
- ေတာ္ရံုနဲ႔ စိတ္မဆိုးဘူး။ ၀မ္းမနည္းဘူး။
- ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တာကို ကိုယ္တာ၀န္ယူတယ္။
- မလုပ္ခင္စဥ္းစားတယ္။ ျဖစ္ၿပီးမွ ျပသနာမရွာတတ္ဘူး။
- ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ကို နည္းလမ္းေတြရွာတတ္တယ္။
- အခြင့္အလမ္းရဖို႔ကို ဖန္တီးယူတယ္။ ထိုင္ေစာင့္မေနဘူး။
- ေျပာင္းလဲသင့္တယ္ထင္ရင္ေျပာင္းတယ္။ အစြဲအလမ္းကင္းတယ္။

ဒီဟာေလးကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္ေပါ့။ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးျဖစ္မလဲဆိုတာ။ ကိုယ့္စကားေတြ၊ ကိုယ့္အက်င့္ေတြကို ျပန္စမ္းစစ္ၿပီးေတာ့ Proactive Language လား Reactive Language ေျပာေလ့ရွိလားဆိုတာ ေမးၾကည့္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ခက္ေတာ့ခက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ အဲဒီႏွစ္ခုလံုး ေရာေထြးေနတတ္လို႔ပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ မေကာင္းတဲ့ဟာေတြကိုဖယ္ၿပီး ေကာင္းတာေတြကို ပြားမ်ားၾကပါစုိ႔။

မွတ္ခ်က္။ ။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု သားေရႊဥ ဆိုတဲ့ဘာသာျပန္စာအုပ္မွ မွီၿငိမ္းပါတယ္။

Read More...

Summary only...