ဒူေ၀ေ၀.... (လာျပန္ၿပီ)
ဒီကေန႔ဟာေတာ့ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕
အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ေန႔ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
မေမ့အပ္ေသာေန႔မ်ားထဲတြင္ ဒီကေန႔လည္းပါ၀င္ေၾကာင္းပါ.......
ဒူေ၀ေ၀.....
Blog Directory
ကမာၻတစ္၀ွမ္းမွာရွိတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့မ်ားကို လက္လွမ္းမွီသေလာက္ စုစည္းေပးထားတဲ့ ေနရာေလးျဖစ္ပါတယ္။
mmblogdirectory.blogspot.com
Recent Comments
Links
Blog Archive
Labels
- Academy Awards (1)
- blog (1)
- blog address (1)
- Desktop Sharing (1)
- essay (1)
- experience (1)
- feeling (1)
- Firefix add-ons (1)
- firefox add-on (1)
- freeware (6)
- habits (1)
- hacks (3)
- html (1)
- IT (1)
- ITP (2)
- launchy (1)
- life (2)
- manutd (3)
- me (3)
- microsoft (1)
- Myanmar (8)
- myanmar thingyan (1)
- network operating system (1)
- new blogger template (2)
- news (6)
- opinion (1)
- others (2)
- PDFCreator (1)
- peek-a-boo post (1)
- people (1)
- personal (2)
- photoshop (1)
- poem (4)
- Safari 3 Beta (1)
- share (1)
- shortcut keys (1)
- singapore (1)
- soccer (4)
- software (1)
- sp (1)
- switch menu (1)
- tabview (1)
- taggging (1)
- Teamviewer (1)
- technology (5)
- testing (1)
- thoughts (9)
- tooler (1)
- tools (1)
- tutorial (1)
- under construction (1)
- userbar (1)
- web design (1)
- widget (1)
- windows (2)
- Windows Hacks (1)
- xplorer2_lite (1)
Tuesday, February 13, 2007
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ရက္
Monday, February 12, 2007
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ ရက္
ဒူေ၀ေ၀......
တိုင္းသူျပည္သား....လူအမ်ားတုိ႔ေလး.....
ဒီကေန႔ဟာဆိုရင္....ကၽြႏ္ုပ္တို႔ႏိုင္ငံ၏မေမ့ႏိုင္ေသာ
ျပည္ေထာင္စုေန႔ဆိုတာျဖစ္ပါေတာ့သည္....
ဒူေ၀ေ၀.....
ေျပာမယ့္သာေျပာရပါတယ္။ ခုေခတ္ မူလတန္းအထက္တန္းေက်ာင္းသားေလးေတြ ဒါဟာဘာလဲဆိုတာ သိၾကေသးလားေတာ့မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ၀ါးတားတားျဖစ္ခ်င္ေနၿပီ။
ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္ရွိေသာ ျပည္ေထာင္စုဖြားတိုင္းရင္းသားအားလံုး စည္းလံုးညီညြတ္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။
Friday, February 09, 2007
Thursday, February 08, 2007
ကၽြန္ေတာ့္ခရီးစဥ္
စာေမးပြဲၿပီးတာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ရွိၿပီဗ်။ ေလလြင့္ေနမိတာနဲ႔ ဘေလာ့ကို လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ ခုေတာ့ ျပန္လာပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ (၂၀၀၆ခုႏွစ္) ဇြန္လက ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံကို အေၾကာင္းတစ္ခုေၾကာင့္ သြားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ႔ မေရးျဖစ္ဘူးျဖစ္ေနတာ။ ဘာလုိ႔သြားလဲဆိုေတာ့ Community Service တစ္ခုအေနနဲ႔လို႔ ဆိုၾကပါစို႔ဗ်ာ။ စင္ကာပူကဦးေဆာင္ၿပီး အာဆီယံႏိုင္ငံေတြက လူေတြလဲပါတယ္။ အားလံုးေပါင္း လူ ၆၀၊ ၇၀ ေလာက္ေတာင္ရွိမယ္ထင္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေမာၻဒီးယား ဖႏြမ္းပင္ေလဆိပ္မွာရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ ေလဆိပ္ထဲကမထြက္ခင္ သူတို႔လူ၀င္မွဳႀကီးၾကပ္ေရးမွာ တန္းစီရတာ သိပ္ေတာ့ မၾကာလိုက္ပါဘူး။ သားသားနားနားေတာ့ ရွိတယ္။ သူတုိ႔က ကြန္ပ်ဴတာေတြနဲ႔သံုးေနၿပီဗ်။ ကြန္ပ်ဴတာထဲကိုရုိက္ထည့္ေနတာေတာ့ နည္းနည္းၾကာတယ္။ ၿပီးေတာ့ web cam ေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာကိုခ်ိန္ၿပီးရိုက္ေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တည္းခုိတဲ့ ဟုိတယ္ထဲကေနရိုက္ထားတာ။ ေငြလဲလို႔ရတဲ့ဘဏ္တစ္ခုပါ။ VASA card, Master Card ေတြသံုးလို႔ရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ATM စက္ေတြရွိၿပီး အေမရိကန္ေဒၚလာထုတ္လို႔ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီမွာ လမ္းေဘးမွာ အေအးဘူး၀ယ္ေသာက္ရင္ေတာင္ ေဒၚလာနဲ႔၀ယ္လို႔ရတယ္ဗ်။ ဘယ္ေနရာသြားသြား ေဒၚလာသံုးလို႔ရတယ္။ တစ္ေဒၚလာကို အေအး ၃ ဘူးေလာက္ေတာ့ရတယ္။
ေနာက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္ရမယ့္အလုပ္ကဘာလဲဆိုတာ ရွင္းျပတယ္။ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေဆးသုတ္ေပးရမွာဆိုပဲ။ ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္းတယ္။ ေဆးကေအာက္ခံအကုန္သုတ္ၿပီးသားဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေပၚေဆးထပ္သုတ္ေပးရုံပါပဲ။ တစ္ခုပဲဒုကၡနည္းနည္းေရာက္တယ္။ ေနေတာ္ေတာ္ပူေတာ့ ေနပူထဲမွာ မနည္းလုပ္ေနရတာတစ္ခုပါ။
ဒါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆးစမသုတ္မီ ပထမဆံုးရက္မွာရုိက္ထားတဲ့ပံုပါ။ လူအမ်ားႀကီးကို အုပ္စုေလးေတြခြဲၿပီးကိုယ့္အုပ္စု ကိုယ့္ေနရာနဲ႔ကိုယ္ သုတ္ၾကရတယ္။ႏိုင္ငံေပါင္းစံုကလူေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုပ္အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။
အားလံုးၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳအမွတ္အသားပါတဲ့ ပန္းခ်ီကားႀကီးတစ္ခုကိုေက်ာင္းကနံရံတစ္ခုမွာ ဆြဲၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေရႊတိဂံုေစတီပံုေတာ္ကို ဆြဲခဲ့တယ္။ (ကၽြန္ေတာ္ဆြဲတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လိုမွတူမွာမဟုတ္လို႔ပါ။)
ညစာစားပြဲအၿပီးမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက လူမ်ားနဲ႔အမွတ္တရ။ အဲဒီလူေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတူတူတြဲလုပ္ခဲ့ၾကရတာပါ။ အားလံုးဟာ ခင္စရာေကာင္းၾကပါတယ္။
ဒီေနရာကေတာ့ ကမာၻေက်ာ္ရုပ္ရွင္ကားျဖစ္တဲ့ Tomb Raider ရုပ္ရွင္ရိုက္သြားတဲ့ေနရာပါ။ ေတာ္ေတာ္ကိုလွၿပီးေရွးက်တဲ့ေနရာတစ္ခုပါ။ လုပ္အားေပးအစီအစဥ္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာေရးအစီအစဥ္အရ ေလွ်ာက္လည္ၾကတာေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့အျပင္ ဗဟုသုတေတြအမ်ားႀကီးရခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔အုပ္စု ကမၻာေက်ာ္ Angkor Wat ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕မွာရိုက္ထားတာပါ။ အဲဒီေနရာက ရွဳေမွ်ာ္ခင္းေတြ အရမ္းလွၿပီး အဲဒီအဆာက္အဦးႀကီးကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို အံ့ၾသစရာပဲ။
ဘုရားေက်ာင္းအေပၚကိုေရာက္သြားပါၿပီ။ ဗိသုကာလက္ရာေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပ်က္စီးေနေပမယ့္ လက္ရာေျမာက္တယ္ဆိုတာေတာ့ သိသာပါတယ္။ အဲဒီအေပၚကိုေရာက္ေအာင္ ဒီလိုတက္ခဲ့ပါတယ္။
ေၾကာက္စရာေတာ့ေကာင္းတယ္။ ေလွကားထစ္ေတြက ပဲ့ေနၿပီ။ ေျခေထာက္တစ္ျပားအတည့္ခ်လို႔မရဘူး။ ေဘးေစာင္းၿပီးမွတက္ရတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ေရာက္တာပါပဲ။ အဲ... ျပန္ဆင္းမွသာ ဒုကၡေတြ႕တာ။
အားလံုးလည္လို႔ၿပီးလို႔ မျပန္ခင္ေနာက္ဆံုးေန႔ညမွာ ဟုိတယ္မွာရုိက္ထားတာ။ အဲဒီၿမိဳ႕က pub တစ္ခုမွာ စားၾကေသာက္ၾကၿပီးျပန္လာတာေလ။ ေနာက္ေန႔ဆိုရင္အားလံုးခြဲခြာရေတာ့မွာကိုး။ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုကလာၿပီးဒီမွာေတြ႕ၾကတယ္။ ၁၀ ရက္ေလာက္ပဲေတြ႕ရတာဆိုေပမယ့္ အရမ္းကိုရင္းႏွီးသြားၾကတယ္ဗ်။ အၿမဲတမ္းအတူတူသြားလာေနၾကတာေၾကာင့္လည္းပါမယ္ထင္တယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ အားလံုး ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ့္ေဒသကို ျပန္လာၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေျခအေနအရ ဒီကၽြန္းႏိုင္ငံေသးေသးေလးကိုသာ ျပန္လာရပါတယ္။ အဲဒီခရီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အၿမဲတမ္းအမွတ္တရ ျဖစ္ေနမွာပါ။
Friday, February 02, 2007
ေနာက္ဆံုးမွာ
ၿပီးခဲ့တဲ့ပို႔စ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ITP (Industrial Training Program) အတြက္ ေစ်းေရာင္းခုိင္းတဲ့ကိစၥေရးခဲ့တယ္ဗ်။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကင္မရာေတြ ဘာေတြေရာင္းရမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူလုပ္ခ်င္မွာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ၂လေက်ာ္ေတာင္မွ။ ဒါနဲ႔ေက်ာင္းကိုလွမ္းၿပီး စံုစမ္းရတာေပ့ါ။ ဘယ္လိုေျပာင္းရမလဲတို႔ ဘာတို႔ေပါ့။ နဲနဲေတာင္ အေဟာက္ခံရေသးတယ္။ ကိုယ္နဲ႔တန္ရာတန္ရာပဲ ရမွာေပါ့ဆိုတာမ်ိဳးေတြေတာင္ပါေသးတယ္ထင္တယ္။ အဲဒီမိန္းမက မ်က္ႏွာႀကီးကတင္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကဘာေျပာရမွန္းေတာင္မသိ။ ေျပာေသးတယ္။ ေခၚတဲ့လုပ္ငန္းရွင္ေတြက သူတို႔လုိခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြက ျမင့္တယ္တဲ့။ ခုထိ assign မလုပ္ရေသးတဲ့ေနရာေတြအမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္တဲ့။ မင္းကအဲဒါေတြလုပ္ႏိုင္လို႔လားတဲ့။ ေမးတဲ့ပံုက ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါေတြမလုပ္ႏိုင္လို႔ ေစ်းသြားေရာင္းခုိင္းခံရတဲ့သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ တင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလိုအေျပာခံရတာ။ ေနာက္ဆံုးမွသူက သူ႔မွာလုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူးတဲ့။ ေနာက္ဆရာတစ္ေရာက္ကိုဆက္သြယ္ပါတဲ့။ ဒါနဲ႔မ်ားသူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေဟာက္ေနေသးတယ္။ ေစာေစာစီးစီးအဲဒီလိုေျပာလိုက္ရင္ၿပီးေရာေပ့ါ။
ကၽြန္ေတာ္လည္းအဲဒီဆရာကို အီးေမးပို႔လုိက္တယ္။ ေနာက္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖုန္းဆက္လာတယ္။ သိပ္ေတာ့ လုိလိုလားလားလုပ္ေပးခ်င္ပံုမရဘူး။ ဒါကိုပဲလုပ္ေစခ်င္ေနပံုပဲ။ ၾကည့္ရတာဘယ္သူမွလည္းေစ်းေရာင္းတာကိုလုပ္ခ်င္ပံုမရဘူးထင္တယ္။ ေျပာေသးတယ္။ ဒါေတြက ခုေခတ္မွာအသံုး၀င္ပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္မျငင္းခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔ နည္းနည္းေလးနီးစပ္တာေလးေတြကိုပဲ လုပ္ခ်င္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကစီးပြားေရးသင္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားမွမဟုတ္တာ။ ဒီေတာ့ ေစ်းေရာင္းတဲ့အလုပ္ကို လံုး၀မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ သူလည္းေျပာမရတဲ့အဆံုး တတ္ႏိုင္ေလာက္ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ လုပ္ေပးမယ္တဲ့။ ဘယ္ကဘယ္လို အဆက္အသြယ္ရလဲေတာ့မသိဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာ SingTel ကလူတစ္ေယာက္အင္တာဗ်ဴးမယ္ဆိုၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကိုအေၾကာင္းျပန္တယ္။
ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္အၾကာမွာ ဖုန္းနဲ႔အင္တာဗ်ဴးတယ္။ ခ်က္ခ်င္းအေျဖမေျပာႏိုင္ေသးဘူးတဲ့။ ေက်ာင္းကဆရာကို ျပန္ဆက္သြယ္မယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္လည္း ရင္ခံုစြာနဲ႔ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနလွ်က္ပါေပါ့။ ဒီေန႔ေတာ့ေက်ာင္းက ေမးလ္ လာတယ္။ ေျပာင္းေပးလိုက္ပါၿပီတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကို စင္းန္တဲလ္က လက္ခံတယ္တဲ့။ ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီမွာ အဆင္ေျပမယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ကူညီေပးတဲ့ ေက်ာင္းကဆရာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။ ကံေကာင္းပါေစ ေမာင္ေ၀ယံေရ။



