စာေမးပြဲၿပီးတာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ရွိၿပီဗ်။ ေလလြင့္ေနမိတာနဲ႔ ဘေလာ့ကို လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ ခုေတာ့ ျပန္လာပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ (၂၀၀၆ခုႏွစ္) ဇြန္လက ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံကို အေၾကာင္းတစ္ခုေၾကာင့္ သြားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ႔ မေရးျဖစ္ဘူးျဖစ္ေနတာ။ ဘာလုိ႔သြားလဲဆိုေတာ့ Community Service တစ္ခုအေနနဲ႔လို႔ ဆိုၾကပါစို႔ဗ်ာ။ စင္ကာပူကဦးေဆာင္ၿပီး အာဆီယံႏိုင္ငံေတြက လူေတြလဲပါတယ္။ အားလံုးေပါင္း လူ ၆၀၊ ၇၀ ေလာက္ေတာင္ရွိမယ္ထင္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေမာၻဒီးယား ဖႏြမ္းပင္ေလဆိပ္မွာရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ ေလဆိပ္ထဲကမထြက္ခင္ သူတို႔လူ၀င္မွဳႀကီးၾကပ္ေရးမွာ တန္းစီရတာ သိပ္ေတာ့ မၾကာလိုက္ပါဘူး။ သားသားနားနားေတာ့ ရွိတယ္။ သူတုိ႔က ကြန္ပ်ဴတာေတြနဲ႔သံုးေနၿပီဗ်။ ကြန္ပ်ဴတာထဲကိုရုိက္ထည့္ေနတာေတာ့ နည္းနည္းၾကာတယ္။ ၿပီးေတာ့ web cam ေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာကိုခ်ိန္ၿပီးရိုက္ေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တည္းခုိတဲ့ ဟုိတယ္ထဲကေနရိုက္ထားတာ။ ေငြလဲလို႔ရတဲ့ဘဏ္တစ္ခုပါ။ VASA card, Master Card ေတြသံုးလို႔ရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ATM စက္ေတြရွိၿပီး အေမရိကန္ေဒၚလာထုတ္လို႔ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီမွာ လမ္းေဘးမွာ အေအးဘူး၀ယ္ေသာက္ရင္ေတာင္ ေဒၚလာနဲ႔၀ယ္လို႔ရတယ္ဗ်။ ဘယ္ေနရာသြားသြား ေဒၚလာသံုးလို႔ရတယ္။ တစ္ေဒၚလာကို အေအး ၃ ဘူးေလာက္ေတာ့ရတယ္။
ေနာက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္ရမယ့္အလုပ္ကဘာလဲဆိုတာ ရွင္းျပတယ္။ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေဆးသုတ္ေပးရမွာဆိုပဲ။ ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္းတယ္။ ေဆးကေအာက္ခံအကုန္သုတ္ၿပီးသားဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေပၚေဆးထပ္သုတ္ေပးရုံပါပဲ။ တစ္ခုပဲဒုကၡနည္းနည္းေရာက္တယ္။ ေနေတာ္ေတာ္ပူေတာ့ ေနပူထဲမွာ မနည္းလုပ္ေနရတာတစ္ခုပါ။
ဒါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆးစမသုတ္မီ ပထမဆံုးရက္မွာရုိက္ထားတဲ့ပံုပါ။ လူအမ်ားႀကီးကို အုပ္စုေလးေတြခြဲၿပီးကိုယ့္အုပ္စု ကိုယ့္ေနရာနဲ႔ကိုယ္ သုတ္ၾကရတယ္။ႏိုင္ငံေပါင္းစံုကလူေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုပ္အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။
အားလံုးၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳအမွတ္အသားပါတဲ့ ပန္းခ်ီကားႀကီးတစ္ခုကိုေက်ာင္းကနံရံတစ္ခုမွာ ဆြဲၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေရႊတိဂံုေစတီပံုေတာ္ကို ဆြဲခဲ့တယ္။ (ကၽြန္ေတာ္ဆြဲတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လိုမွတူမွာမဟုတ္လို႔ပါ။)
ညစာစားပြဲအၿပီးမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက လူမ်ားနဲ႔အမွတ္တရ။ အဲဒီလူေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတူတူတြဲလုပ္ခဲ့ၾကရတာပါ။ အားလံုးဟာ ခင္စရာေကာင္းၾကပါတယ္။
ဒီေနရာကေတာ့ ကမာၻေက်ာ္ရုပ္ရွင္ကားျဖစ္တဲ့ Tomb Raider ရုပ္ရွင္ရိုက္သြားတဲ့ေနရာပါ။ ေတာ္ေတာ္ကိုလွၿပီးေရွးက်တဲ့ေနရာတစ္ခုပါ။ လုပ္အားေပးအစီအစဥ္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာေရးအစီအစဥ္အရ ေလွ်ာက္လည္ၾကတာေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့အျပင္ ဗဟုသုတေတြအမ်ားႀကီးရခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔အုပ္စု ကမၻာေက်ာ္ Angkor Wat ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕မွာရိုက္ထားတာပါ။ အဲဒီေနရာက ရွဳေမွ်ာ္ခင္းေတြ အရမ္းလွၿပီး အဲဒီအဆာက္အဦးႀကီးကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို အံ့ၾသစရာပဲ။
ဘုရားေက်ာင္းအေပၚကိုေရာက္သြားပါၿပီ။ ဗိသုကာလက္ရာေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပ်က္စီးေနေပမယ့္ လက္ရာေျမာက္တယ္ဆိုတာေတာ့ သိသာပါတယ္။ အဲဒီအေပၚကိုေရာက္ေအာင္ ဒီလိုတက္ခဲ့ပါတယ္။
ေၾကာက္စရာေတာ့ေကာင္းတယ္။ ေလွကားထစ္ေတြက ပဲ့ေနၿပီ။ ေျခေထာက္တစ္ျပားအတည့္ခ်လို႔မရဘူး။ ေဘးေစာင္းၿပီးမွတက္ရတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ေရာက္တာပါပဲ။ အဲ... ျပန္ဆင္းမွသာ ဒုကၡေတြ႕တာ။
အားလံုးလည္လို႔ၿပီးလို႔ မျပန္ခင္ေနာက္ဆံုးေန႔ညမွာ ဟုိတယ္မွာရုိက္ထားတာ။ အဲဒီၿမိဳ႕က pub တစ္ခုမွာ စားၾကေသာက္ၾကၿပီးျပန္လာတာေလ။ ေနာက္ေန႔ဆိုရင္အားလံုးခြဲခြာရေတာ့မွာကိုး။ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုကလာၿပီးဒီမွာေတြ႕ၾကတယ္။ ၁၀ ရက္ေလာက္ပဲေတြ႕ရတာဆိုေပမယ့္ အရမ္းကိုရင္းႏွီးသြားၾကတယ္ဗ်။ အၿမဲတမ္းအတူတူသြားလာေနၾကတာေၾကာင့္လည္းပါမယ္ထင္တယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ အားလံုး ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ့္ေဒသကို ျပန္လာၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေျခအေနအရ ဒီကၽြန္းႏိုင္ငံေသးေသးေလးကိုသာ ျပန္လာရပါတယ္။ အဲဒီခရီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အၿမဲတမ္းအမွတ္တရ ျဖစ္ေနမွာပါ။
Myanmar Blogger Forum
Thursday, February 08, 2007
ကၽြန္ေတာ့္ခရီးစဥ္
Friday, February 02, 2007
ေနာက္ဆံုးမွာ
ၿပီးခဲ့တဲ့ပို႔စ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ITP (Industrial Training Program) အတြက္ ေစ်းေရာင္းခုိင္းတဲ့ကိစၥေရးခဲ့တယ္ဗ်။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကင္မရာေတြ ဘာေတြေရာင္းရမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူလုပ္ခ်င္မွာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ၂လေက်ာ္ေတာင္မွ။ ဒါနဲ႔ေက်ာင္းကိုလွမ္းၿပီး စံုစမ္းရတာေပ့ါ။ ဘယ္လိုေျပာင္းရမလဲတို႔ ဘာတို႔ေပါ့။ နဲနဲေတာင္ အေဟာက္ခံရေသးတယ္။ ကိုယ္နဲ႔တန္ရာတန္ရာပဲ ရမွာေပါ့ဆိုတာမ်ိဳးေတြေတာင္ပါေသးတယ္ထင္တယ္။ အဲဒီမိန္းမက မ်က္ႏွာႀကီးကတင္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကဘာေျပာရမွန္းေတာင္မသိ။ ေျပာေသးတယ္။ ေခၚတဲ့လုပ္ငန္းရွင္ေတြက သူတို႔လုိခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြက ျမင့္တယ္တဲ့။ ခုထိ assign မလုပ္ရေသးတဲ့ေနရာေတြအမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္တဲ့။ မင္းကအဲဒါေတြလုပ္ႏိုင္လို႔လားတဲ့။ ေမးတဲ့ပံုက ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါေတြမလုပ္ႏိုင္လို႔ ေစ်းသြားေရာင္းခုိင္းခံရတဲ့သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ တင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလိုအေျပာခံရတာ။ ေနာက္ဆံုးမွသူက သူ႔မွာလုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူးတဲ့။ ေနာက္ဆရာတစ္ေရာက္ကိုဆက္သြယ္ပါတဲ့။ ဒါနဲ႔မ်ားသူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေဟာက္ေနေသးတယ္။ ေစာေစာစီးစီးအဲဒီလိုေျပာလိုက္ရင္ၿပီးေရာေပ့ါ။
ကၽြန္ေတာ္လည္းအဲဒီဆရာကို အီးေမးပို႔လုိက္တယ္။ ေနာက္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖုန္းဆက္လာတယ္။ သိပ္ေတာ့ လုိလိုလားလားလုပ္ေပးခ်င္ပံုမရဘူး။ ဒါကိုပဲလုပ္ေစခ်င္ေနပံုပဲ။ ၾကည့္ရတာဘယ္သူမွလည္းေစ်းေရာင္းတာကိုလုပ္ခ်င္ပံုမရဘူးထင္တယ္။ ေျပာေသးတယ္။ ဒါေတြက ခုေခတ္မွာအသံုး၀င္ပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္မျငင္းခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔ နည္းနည္းေလးနီးစပ္တာေလးေတြကိုပဲ လုပ္ခ်င္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကစီးပြားေရးသင္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားမွမဟုတ္တာ။ ဒီေတာ့ ေစ်းေရာင္းတဲ့အလုပ္ကို လံုး၀မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ သူလည္းေျပာမရတဲ့အဆံုး တတ္ႏိုင္ေလာက္ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ လုပ္ေပးမယ္တဲ့။ ဘယ္ကဘယ္လို အဆက္အသြယ္ရလဲေတာ့မသိဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာ SingTel ကလူတစ္ေယာက္အင္တာဗ်ဴးမယ္ဆိုၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကိုအေၾကာင္းျပန္တယ္။
ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္အၾကာမွာ ဖုန္းနဲ႔အင္တာဗ်ဴးတယ္။ ခ်က္ခ်င္းအေျဖမေျပာႏိုင္ေသးဘူးတဲ့။ ေက်ာင္းကဆရာကို ျပန္ဆက္သြယ္မယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္လည္း ရင္ခံုစြာနဲ႔ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနလွ်က္ပါေပါ့။ ဒီေန႔ေတာ့ေက်ာင္းက ေမးလ္ လာတယ္။ ေျပာင္းေပးလိုက္ပါၿပီတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကို စင္းန္တဲလ္က လက္ခံတယ္တဲ့။ ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီမွာ အဆင္ေျပမယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ကူညီေပးတဲ့ ေက်ာင္းကဆရာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။ ကံေကာင္းပါေစ ေမာင္ေ၀ယံေရ။
Sunday, January 21, 2007
ကၽြန္ေတာ္၏ဇာတ္လမ္း
မင္းကႏုိင္ငံျခားသားေက်ာင္းသားလားတဲ့။ ဆရာမကကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးတာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စကားေျပာကမဆိုးဘူးတဲ့။ မထင္ရဘူးတဲ့။ presentation လုပ္အၿပီးေနာက္တစ္ပတ္ အမွတ္မေျပာခင္ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးတာပါ။ အဲဒီေနာက္အမွတ္ေတြေျပာေတာ့ စာပိုဒ္ကို ၾကည့္ၿပီးစာဖတ္သလို ရြတ္သြားသူေတြ ၇၀ နီးပါး ရၾကပါတယ္။ မဟုတ္ကဟုတ္က ေပါက္တတ္ကရေတြေလွ်ာက္ေျပာၿပီး တကယ့္ Presentation နဲ႔မတူပဲ အေပ်ာ္တမ္းေျပာတဲ့လူေတြလည္း ၇၀ နီးပါးရၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ၇၀ေက်ာ္ေတာင္ရၾကတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အမွတ္ေျပာေတာ့ စိတ္ေလသြားတယ္။ ၆၀ ေက်ာ္ရုံေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕က တကယ္အတည္လုပ္ၾကတာ။ အဲဒီလိုမွန္းသိရင္ ပါးစပ္ထဲေတြ႕ရာေတြ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဘာမွမကြာဘူးေလ။ ဒီလုိ Language Module ေတြနဲ႔ ခံခဲ့ရေပါင္းမ်ားလွၿပီ။ ခုလည္းလာျပန္ၿပီေပါ့။ သူတို႔နဲ႔က ေလသံခ်င္းမတူဘူးေလ။ ခံေပါ့ဗ်ာ။
ေနာက္တစ္ခု။ ေက်ာင္းႏွစ္လပိတ္တာကို Attachment ဆင္းရမယ္ဗ်။ အတန္းထဲက သူမ်ားေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာနဲ႔ ဆိုင္တာေလးေတြေတာ့ရသြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရမွာပါပဲေပါ့။ တကယ္က်လာေတာ့ Sim Lim Square တဲ့။ အဲဒီေနရာက Electronic and Computer ပစၥည္းေတြေရာင္းတဲ့ကုန္တုိက္ႀကီးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လည္း Computer ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေလာက္ဆိုလည္းမဆိုးပါဘူးဆိုၿပီး ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ကို သြားၾကည့္လိုက္ေရာ ေသၿပီဆရာပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိပို႔တဲ့ ေနရာက Digital Camera and Mp3 Players ေတြပဲေရာင္းတဲ့ဆိုင္ဗ်။ ဘာသြားလုပ္ရေတာ့မွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္သင္ေနတာက Computer program နဲ႔ Networking။ ဘာမွကိုမဆိုင္ဘူး။ ခုိင္းရက္တယ္ဗ်ာ။ ဘာမွမဆိုင္တာကို Attachment ဆင္းခုိင္းရတယ္လို႔။ ေတာ္ၾကပါတယ္။
Wednesday, January 17, 2007
ေသြးျဖင့္တူးေသာစိန္ပြင့္မ်ား
ေတာင္အာဖရိကဆိုတာ စိန္ေတြအမ်ားႀကီးထြက္တယ္တဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုႏွစ္အနည္းငယ္က အဲဒီႏိုင္ငံဟာ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ စိန္တြင္းေတြကလည္း အဲဒီျပသနာရဲ႕ အေၾကာင္းအရင္းေတြထဲမွာတစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ခံရတာက ျပည္သူေတြပဲေပါ့။ သူပုန္ေတြက ျပည္သူေတြကို ဖမ္းတယ္။ သတ္တယ္။ ကေလးေတြကို စစ္တိုက္ခိုင္းတယ္။ မသမာတဲ့ ေလာဘသမားေတြက သူပုန္ေတြထံက စိန္ေတြနဲ႔ လက္နက္နဲ႔အလဲအလွယ္လုပ္ၾကတယ္။ သူပုန္ေတြက စိန္ေတြထုတ္တယ္။ လက္နက္၀ယ္တယ္။ အစုိးရကိုတင္မကဘူး။ အျပစ္မဲ့တဲ့ျပည္သူေတြပါသတ္ခံရတယ္။ ေနာက္ဆံုး အျမတ္ထြက္တာက စိန္ေရာင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြေပါ့။ ဒါေတြက မၾကာမီက ရံုတင္ေနတဲ့ Blood Diamond ဆုိတဲ့ကားရဲ႕ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းပါ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေကာင္းတဲ့ဇာတ္ကားတစ္ကားပါ။ မၾကည့္ရေသးသူမ်ား သြားၾကည့္သင့္တဲ့ကားပါ။ ဒီကားမွာ ကေလးစစ္သားဆိုတာဘာလဲဆိုတာ ျပထားပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ကေလးစစ္သားကိစၥကို တစ္ကမာၻလံုးက အေရးတယူလုပ္ေနတာလဲဆိုတာ သေဘာေပါက္လာပါလိမ့္မယ္။ စစ္တမ္းေတြအရေတာ့ အဲဒီႏိုင္ငံမွာ ခုခ်ိန္ထိ ကေလးစစ္သားေပါင္း ၂ သိန္းေလာက္ေတာင္ ရွိေနေသးတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီႏိုင္ငံတစ္ခုထဲတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ကမာၻေပၚမွာ ကေလးစစ္သားေတြ အသံုးျပဳေနေသးတဲ့ႏိုင္ငံေတြ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီထဲမွာ .... (ကၽြန္ေတာ္ဆက္မေတြးႏိုင္ေတာ့ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔လဲဆက္မေတြးပါနဲ႔ေတာ့။)
Thursday, January 11, 2007
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ထိုအရာမ်ား
Network Server Management - အစိုင္းမန္႔ကၿပီးၿပီ။ Report လည္းတင္ၿပီးၿပီ။ အင္တာဗ်ဴးဦးမယ္တဲ့ဗ်ာ။
Multimedia Development - ၿပီးသေလာက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ရန္နည္းနည္းက်န္ေသးတယ္။
Mobile Application (J2ME) - ဒုကၡအေရာက္ဆံုးလို႔ ေျပာရမလိုပဲ။ ၿပီးေသးဘူး။ တစ္၀က္ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္ထင္တယ္။ ဆက္လက္ႀကိဳးစားလွ်က္ပါ။
